شايد مقصود از گمراهى در اين آيه حيرت و بيزارى از بت‌پرستى باشد كه پيغمبر پيش از بعثت بدان دچار بود . دين حنيف مورخان و سرگذشتنامه نويسان اتفاق دارند كه پيغمبر پيش از بعثت به بت‌پرستى مايل نبود ، غالبا در خلوت بسر ميبرد و وقت خويش را بتفكر ميگذرانيد ، بدينجهت از هنگاميكه خود را شناخت بعقايد و آراى دينى متمايل بود و بدين حنيف گرويد كه دين ابراهيم بود و بسيارى از عربهاى روشنفكر كه از بت‌پرستى بيزار بودند مانند قس بن ساعده و اكثم بن صيفى و امية بن ابى الصلت از آن پيروى ميكردند . بعضى از خاورشناسان گمان ميكنند محمد ص بسيارى از نظريات يهودى و مسيحى را آموخته است . اگر اين گمان راست باشد محققا اين قسمت از حدود تعليم شفاهى تجاوز نميكرده و محمد ص فقط بعضى نظريات مربوط بدين مسيح و موسى را از زبان ديگران شنيده است . در غار حرا محمد ص بخلوت متمايل بود و برياضت و عبادت رغبت داشت . غالبا براى عبادت بغار حراء ميرفت و در آنجا دور از غوغاى زندگى در عجايب كاينات و راز خلقت و رستاخيز و روز حساب و بهشت و جهنم انديشه ميكرد و همين كه توشه او تمام ميشد بنزد خديجه برميگشت . آغاز وحى در آغاز كار وحى به صورت رؤياى صادق بر او نازل شد و رؤيا مانند سپيده - دم بر او آشكار ميشد . بدينگونه چند ماه گذشت و محمد ص به سن چهل سالگى رسيد . شب دوشنبه هفدهم ماه رمضان وحى به او نازل شد ، جبرئيل بر او ظاهر شد و گفت : بخوان . جواب داد من خواندن نميدانم . جبرئيل او را به سختى فشار داد چنانچه به زحمت افتاد و سپس گفت بخوان ، باز جواب داد : من خواندن قسمت داخلى يك مسجد در اصفهان